Elf

De elf of alf was van Germaanse oorsprong. Beschrijvingen van elfen varieerden van auteur tot auteur en van de ene periode naar de andere. Elfen werden pas in latere tradities geïntroduceerd in de Keltische folklore.

Volgens de Noordse mythen waren er twee groepen of stammen elfen.

De lichtelfen, bekend als ljósálfar, leefden in de wereld genaamd Alfheim, waarover de Wanengod Freyr heerste. De lichtelfen werden gezien als mooi en stralend. De andere groep elfen waren de donkerelfen, dökkálfar, die in Nidavellir leefden, of de zwartelfen, svartálfar, die in de wereld genaamd Svartalfheim leefden. Er leek een verschil te zijn tussen donkerelfen en zwartelfen. De donkerelfen werden beschreven met een huidskleur zwarter dan de nacht, en ze waren klein zoals de dwergen. De donkerelfen stonden, net als de dwergen, bekend om hun vindingrijkheid en vakmanschap.

In de Noordse traditie waren elfen geesten of lagere godheden van het bos of het huishouden. Zie Over Dwergen en Elfen in de sectie Noordse Mythologie. In latere Germaanse folklore veranderden de elfen – ze werden kleiner in omvang, vergelijkbaar met hun Keltische tegenhangers, de feeën.

Het was deze traditie als huisgeesten die de elfen later kregen in de Germaanse en Keltische folkloretradities. Het dichtstbijzijnde dat de Keltische volkeren hadden bij de elfen waren de ellyll uit de Welshe traditie.

Ze waren kort of piepklein en konden als welwillend worden beschouwd als ze gunstig gestemd waren; ze zorgden dan voor het huis en deden ‘s nachts klusjes. Als ze werden beledigd, konden ze kwaadwillend worden en het huishouden verstoren door borden te breken, melk te morsen, de bewoners ‘s nachts wakker te houden met lawaai of vee te verjagen.

Deze elfen degenereerden in de Germaanse folklore tot de kobold, of in de Schots-Gaelische folklore tot de brownie.