Juno

Juno: Romeinse Koningin der Goden. Juno, godin van het huwelijk, was de Romeinse koningin der goden. Zij was de Romeinse versie van Hera en was zowel zus als echtgenote van Jupiter. Zij is tevens de Romeinse godin van het huwelijk en was de beschermer van vrouwen.

Dit artikel behandelt de geschiedenis van Juno, haar kinderen en haar constante rivaliteit om de affecties van haar echtgenoot.

Wie was Juno in de Romeinse Mythologie?

Juno was de belangrijkste godin van het Romeinse pantheon. Samen met Jupiter, haar broer en echtgenoot, regeerde zij over Rome en de overige goden. Jupiter was de machtigste god in het pantheon en Juno de machtigste godin. De Romeinen namen het Griekse pantheon over en maakten het tot hun eigen. Juno ontleende veel van haar mythen aan de Griekse versie, Hera.

De naam Juno zou mogelijk afkomstig zijn van verschillende woorden die allemaal verband houden met het idee van jeugd en jeugdigheid. Velen geloven bijvoorbeeld dat haar naam is afgeleid van het Latijnse iuvenis, dat ‘jeugd’ betekent. Zij was de godin van de bevalling, de vruchtbaarheid en de beschermer van vrouwen en hun gezondheid.

Juno en Jupiter waren twee van zes siblings, en samen kregen zij vier kinderen:

Vulcan (Hephaestus), god van de smidse en het vuur
Mars (Ares), god van de oorlog
Bellona (Enyo), godin van de oorlog
Juventus (Hebe), godin van de jeugd en verjonging

Haar bescherming van vrouwen en het huwelijk maakte haar tevens tot godin van de bevalling. Zij had verschillende namen voor de verschillende aspecten van haar aard. Er waren vele namen, maar er waren drie voornaamste. Een van haar epitheta, Juno Lucina, was de naam waaronder zij als godin van de bevalling werd aangeroepen. Een andere, Juno Sospita, was de patrongodin van vrouwen die in afwachting van hun bevalling in het kraambed verbleven. De derde was Juno Moneta. Dit epitheton verwees specifiek naar de godin die geld of fondsen beschermde.

Er werden verschillende festivals gehouden ter ere van de verschillende aspecten van deze godin. Zij had zeggenschap over alle aangelegenheden betreffende gezondheid en vitaliteit die het volk van Rome aangingen. Zij was betrokken bij huwelijken, seks, menstruatiecycli en geboorten. De maan weerspiegelt de cycli van de menstruatie. Diana, een van de dochters van Jupiter, was de godin van de maan. Maar Juno had meer zeggenschap over de menstruatiecycli, als de drijvende kracht erachter.

De Geboorte van de Romeinse Koningin der Goden

Juno was een van de zes kinderen. De vader en moeder van Jupiter, Juno en de anderen waren Saturnus en Ops. De siblings van Juno waren:

Jupiter (de god van de bliksem)
Neptunus (de god van de zee)
Pluto (de god van de onderwereld)
Ceres (de godin van de landbouw)
Vesta (de godin van de haard en het huis)

Helaas was hun vader zowel jaloers als bang. Toen zijn echtgenote Ops zwanger was, besloot hij elk van zijn kinderen op te eten zodra zij geboren werden. Op die manier kon hij voorkomen dat hij op dezelfde wijze werd afgezet als waarop hij zijn eigen vader Caelus had afgezet.

Hoe werd Juno Geboren?

Samen met Neptunus, Pluto, Ceres en Vesta werd Juno door Saturnus opgegeten zodra zij de baarmoeder verliet. Maar Ops hield Jupiter veilig door haar echtgenoot een in doek gewikkelde steen te geven in plaats van de baby om op te eten. Hij werd zo ziek van de steen dat hij alle andere kinderen uitbraakte, en zo werd Juno gered.

Samen deelden zij het universum op, waarbij elk een deel voor zichzelf nam. Als team versloegen zij uiteindelijk hun vader en zetten hem alsnog af. Saturnus werd verdreven en Jupiter werd koning der goden en de echtgenoot van Juno.

Mythen van Juno, de Hemelse Godin

Veel van de mythen over Juno portretteerden haar als een jaloerse, wraakzuchtige echtgenote, op zoek naar de minnaressen van haar echtgenoot om hen te elimineren. Juno was de Romeinse godin van het huwelijk, maar haar eigen huwelijk was enigszins moeizaam. Veel van onze kennis over de mythen van Juno is afkomstig van de Romeinse dichters Ovidius, Vergilius en Homerus. Een verhaal beschreef hoe Jupiter een nevel creëerde om zijn vele buitenechtelijke affaires voor zijn echtgenote te verbergen. Ondanks al zijn inspanningen om zijn daden verborgen te houden, was Juno waakzaam in het ontdekken ervan en het nemen van wraak.

Een voorbeeld van een dergelijke situatie was nadat Jupiter een affaire had met de godin Io. Zij was een priesteres van Jupiter en hij was verliefd op haar geworden, zoals hij wel vaker deed. Io bezweek uiteindelijk voor de charmes van Jupiter en zij sliepen samen. Maar Juno kwam erachter, en om Io te beschermen, transformeerde Jupiter haar in een koe. Vreemd genoeg was de koe een van de symbolen van Juno.

Juno gaf echter niet op. Zij vroeg een monster met honderd ogen genaamd Argus om de koe te vinden en haar in de gaten te houden. Het monster begon zijn zoektocht, maar Jupiter zond de god Mercurius om hem te stoppen. Mercurius suste het monster in slaap en doodde hem vervolgens. Ter nagedachtenis aan het monster dat haar een goede dienst had proberen te bewijzen, plaatste Juno de honderd ogen in de staart van de pauw. De pauw was een ander symbool van Juno.

Een ander verhaal betrof de geboorte van Diana en Apollo, tweelingen geboren uit Jupiter en de godin Latona. Juno ontdekte de escapade van Jupiter met Latona en zij haastte zich achter Latona aan om haar te straffen. Maar vanuit de schoot van zijn moeder waarschuwde Apollo zijn moeder waar zij zich kon verbergen. Zij verborg zich en Juno kon haar niet vinden, maar Latona begon te bevallen van de tweeling. Als straf weigerde Juno Lucina, een van de aspecten van Juno, om hulp te verlenen. Latona moest de bevalling alleen doorstaan.

Juno en de Stichting van Rome

Jupiter had zijn eigen rol in de stichting van Rome, maar Juno ook. In tegenstelling tot haar Griekse versie Hera, had Juno meer een rol in de politiek en oorlogvoering. De Romeinse dichter Vergilius schreef een verhaal genaamd De Aeneis. Hij beschreef Juno’s onwil om de held uit zijn verhaal, Aeneas, te helpen bij het stichten van de stad Rome.

Vergilius gebruikte Juno’s naam in het verhaal, maar dit kan ook ontleend zijn aan de Griekse mythologie. Juno mocht Aeneas niet en zij wilde voorkomen dat hij slaagde in zijn opdracht. Aeneas was van plan naar de stad Carthago te gaan, en zij hield van die stad. Het was haar favoriete verblijfplaats en zij wist dat in de toekomst de toekomstige stad Rome Carthago zou vernietigen.

Zij wilde de stichting van Rome voorkomen om haar geliefde stad te behouden. In het verhaal begreep Vergilius Juno’s woede tegen Aeneas aanvankelijk niet. Later werd onthuld dat zij jaloers was. Aeneas was een Trojaan en de Trojaanse prins Paris vond dat Helen zelfs mooier was dan Juno.

Uiteindelijk arriveerde Aeneas in Carthago en daar werd koningin Dido verliefd op hem. Zij vroeg hem om te blijven. Dat maakte allemaal deel uit van Juno’s plan om Aeneas in Carthago te houden zodat hij niet kon vertrekken om Rome te stichten. Maar Aeneas was de zoon van Venus en een strijd ontstond tussen Venus en Juno over het lot van Aeneas om de grote stad te stichten.

Uiteindelijk vertrok Aeneas en koningin Dido doodde zichzelf uit verdriet om zijn verlies. Hij zeilde naar Sicilië, maar Juno bleef proberen hem te stoppen. Zij vroeg vrouwen om de boten te verbranden. Daarna creëerde zij een storm op zee om te voorkomen dat hij zijn bestemming zou bereiken. Maar Neptunus, haar broer, was boos dat zij zich bemoeide met zijn domein en hij ruïneerde haar plannen. Aeneas en zijn mannen landden veilig en stichtten later de stad Rome.

De Verering van de Koningin der Goden

Juno, Jupiter en Jupiters dochter Minerva hadden allen tempels op de Capitolijnse Heuvel. Zij vormden het goddelijke driemanschap, de zogenaamde Capitoline Triade genoemd. De Capitolijnse Heuvel was het religieuze centrum van Rome. In haar tempel bevonden zich altijd kudden ganzen, wat een van haar symbolen was. Eens hebben ganzeng Rome gered doordat hun lawaai de krijgers waarschuwde dat er vijanden naderden.

Er waren vele festivals aan Juno gewijd gedurende het jaar. Een daarvan was de Matronalia. Dit festival werd elk jaar op de eerste maart gehouden. Het was een tijd om Juno te eren als de ‘Moeder’ van Rome en tevens als Juno Lucina, de godin van de bevalling. Het was een tijd van ontwaken en vernieuwing van het leven. Het volk offerde lammeren en runderen in haar tempels.

Een ander festival dat ter ere van haar werd gehouden heette Caprotinae. Het vond plaats in juli. Er waren dierenoffers en slavinnen sloegen zichzelf ritueel.

De andere festivals waren:

Ter ere van Juno Moneta (juni)
Juno Capitolina (september)
Ter ere van Juno Regina (oktober)
Ter ere van Juno Sospita (februari)

Haar naam was de inspiratie voor de maand juni. Omdat zij de godin van het huwelijk was, vonden de Romeinen het zeer gunstig om in juni te trouwen.

Juno in de Kunst

In de kunst werd Juno afgebeeld als zowel machtig als mooi. Afhankelijk van het aspect van Juno dat werd getoond, droeg zij verschillende attributen. Vaak werd zij afgebeeld met militaire uitrusting. Zij droeg geitenleer en had een mantel en een kleine kroon. Ook kon zij een schild dragen en een speer vasthouden. Men kan beeldhouwwerken van Juno, zowel oud als modern, over de hele wereld vinden.

Symbolen van Juno

Juno had vele symbolen. In haar tempel bevonden zich kudden ganzen. Haar andere dieren waren de pauw en de koe.

Juno in de Popcultuur

Net als de oude Romeinen noemen wij de maand nog steeds ‘juni’, en het is nog steeds een populaire tijd voor mensen om te trouwen. Daarnaast zond NASA in 2011 een onbemand ruimtevaartuig de ruimte in. Zij noemden het Juno. Net als de godin was het ruimtevaartuig Juno op een missie om Jupiter te observeren en in de gaten te houden.

Conclusie

Beeld van Juno, Romeinse koningin der goden

Juno was de koningin der goden in de Romeinse mythologie. Zij was tevens de godin van het huwelijk, de bevalling en de beschermer van vrouwen in Rome.
Zij was een van de zes kinderen van Saturnus en Ops. Haar moeder redde hen allen voor de woede van hun vader door Saturnus een steen te voeden in plaats van Jupiter.
De kinderen van Saturnus deelden het universum op onder elkaar. Zij zetten ook hun vader af.
Haar siblings waren Jupiter, Ceres, Neptunus, Pluto en Vesta.
Jupiter werd koning der goden en Juno zijn koningin. Samen kregen zij vier kinderen: Vulcan, Juventus, Mars en Bellona.
Er waren verschillende aspecten aan Juno’s macht. Zij had vele namen en er waren vele festivals ter ere van haar verschillende aspecten.
Zij, Jupiter en Minerva hadden allen tempels op de Capitolijnse Heuvel. Zij maakte deel uit van het goddelijke driemanschap.
Jupiter stond bekend om zijn overspelige gedrag en Juno was berucht om haar jaloezie. Zij probeerde vaak wraak te nemen op de andere vrouwen en hun kinderen te kwetsen. Er werd gezegd dat Jupiter de nevel creëerde om zijn affaires verborgen te houden.
Zij probeerde vaak andere goden of monsters in te schakelen bij haar wraak. Soms hielp Jupiter de vrouwen om aan zijn echtgenote te ontkomen.
Volgens een gedicht van Vergilius probeerde Juno de vernietiging van haar favoriete stad Carthago te voorkomen. Zij probeerde te verhinderen dat Aeneas vertrok om Rome te stichten. Rome zou uiteindelijk Carthago vernietigen.
Juno werd, in tegenstelling tot Hera, in kunstwerken vaak in verband gebracht met oorlogvoering.

Juno was de machtigste godin in de Romeinse mythologie. Het is opmerkelijk dat de Romeinen uiteindelijk één god kozen en daar een man van maakten. De resulterende godsdienst was ook vrij patriarchaal. De Romeinen vergaten hoeveel zij hun godinnen vereerden, in het bijzonder Juno. Zij stond aan het hoofd als partner van haar echtgenoot Jupiter.

Helaas werd haar macht in de Romeinse gedichten vaak negatief afgeschilderd. Zij werd afgebeeld als een vrouw die gefocust was op wraak tegen de minnaressen van haar echtgenoot. Zij vocht tand en nagel om de vrouwen te kwetsen die met haar echtgenoot het bed deelden. En toch, wat te denken van de andere aspecten van haar persoonlijkheid?

Zij was de ultieme beschermer van vrouwen in de staat Rome. Zij beheerste alle aspecten van vrouwen: menstruatiecycli, het huwelijk en de bevalling. Dit was de kant van Juno die de dichters leken te zijn vergeten te vermelden. Desalniettemin kan haar macht voortleven. Voordat het christendom een groot deel van de wereld overnam, geloofden de Romeinen in de kracht van de vrouwelijkheid. Dat is iets wat wij ons kunnen herinneren.