Keltische Oorlogsverf: Het Merk van Keltische Dapperheid

De Kelten staan erom bekend dat ze verzot waren op oorlog voeren en vechten, vandaar de prominente aanwezigheid van Keltische oorlogsverf. Met hun vechtlust kwamen de Kelten vele malen als overwinnaars uit de strijd tegen hun tegenstanders.

Een van hun tactieken om vele veldslagen te winnen was het gebruik van oorlogsverf. Historici noemen verschillende redenen voor het gebruik van deze verf.

Oorlogsverf werd op grote schaal gebruikt, vooral onder de inheemse bevolking van Europa, waaronder de Kelten. In dit artikel leer je meer over deze belangrijke groep mensen en hun gebruik van oorlogsverf.

Wat Is Keltische Oorlogsverf?

Oorlogsverf verwijst naar het traditionele beschilderen van het gezicht, de torso en het lichaam van krijgers als voorbereiding op gevechten. Dit gebruik werd waargenomen bij vele groepen stammen in Amerika, Azië en zelfs Europa.

Door de geschiedenis heen zijn er veel verklaringen gegeven voor het gebruik van deze lichaamstekens. Oorlogsverf werd gebruikt om de krijgers woester, barbaarser en sterker te laten lijken. Dit kon ervoor zorgen dat ze er intimiderender en angstaanjagender uitzagen voor hun vijanden.

Oorlogsverf kan ook gebruikt zijn om de krijgers op te peppen, waardoor ze geloofden dat ze inderdaad kwaliteiten bezaten zoals woestheid, kracht, intimidatie en dapperheid. Eén blik op hun stridmakkers zou het zelfvertrouwen van de krijgers zeker vergroten en hen doen geloven dat ze zegevierend uit een oorlog zouden komen. Deze eigenschappen zijn essentieel in elk gevecht, samen met fysieke en mentale kracht. Het bezitten van deze kwaliteiten kan een zekere overwinning in elk gevecht garanderen.

De Kelten staan niet zo bekend om hun militaire tactieken en strategieën als hun meer bekende binnendringers. Toch toonden ze initiatieven die eigen waren aan hun groep.

Het Gebruik van Keltische Oorlogsverf

Als een van de stammen in Europa werd het gebruik van oorlogsverf door de Kelten ook waargenomen door binnendringers. Niemand minder dan de grote Romeinse leider Julius Caesar zelf beschreef vaak het uiterlijk van de Kelten in een gevecht, vooral omdat de Romeinen velen van hen bevochten in oorlogen.

Dienovereenkomstig droegen de Kelten, wanneer ze in oorlog waren, blauw geverfde verf op hun gezichten en lichamen. Deze “oorlogsverf” werd gebruikt om verschillende vormen en figuren te vormen, maar de meest prominente zijn die van dieren. Opvallend is dat deze lichaamsversieringen werden getoond door de Kelten uit Britannia of het huidige Groot-Brittannië. Dit staat in contrast met de Continentale Kelten of Galliërs, die dit soort kunst niet op hun lichaam toonden.

Bovendien zeggen andere verslagen dat de figuren en vormen op het naakte lichaam van een Keltische krijger permanente lichaamsmarkeringen waren. Deze markeringen werden op het lichaam aangebracht vanwege hun religieuze tradities en rituelen. Deze overtuiging staat haaks op de populaire opvatting dat deze figuren alleen werden geschilderd ter voorbereiding op gevechten.

Daarnaast is het opmerkelijk dat er blauwgekleurde tatoeages werden waargenomen op de lichamen van de woest uitziende Keltische krijgers, wat de reden is waarom de Kelten zich blauw schilderden.

De Keltische Huiddecoratie Oorlogsverf

Zoals eerder vermeld, wezen historische aantekeningen erop dat Julius Caesar in zijn boek, Commentarii de Bello Gallico, beschreef dat Keltische oorlogsverf niet door alle groepen Kelten werd gedragen.

Met name de inheemse bevolking die betrokken was bij Keltische oorlogen en afkomstig was van de eilanden van Groot-Brittannië of de Britten, waren degenen bij wie de Romeinen zagen dat hun huid was versierd.

Anderen noemden deze huidversierende Kelten Picten, omdat de naam zelf beschilderd of getatoeëerd betekende. Ondertussen beoefende de inheemse bevolking van het vasteland van Gallië, of de Continentale Kelten, deze traditie niet meer tegen de tijd dat Julius Caesar en zijn soldaten kwamen in 55 en 54 v.Chr.

Misschien schilderden in de oudheid alle Keltische volkeren hun lichaam. Er was echter geen substantieel bewijs om deze bewering te ondersteunen, gezien het eerder genoemde gebrek aan geschreven teksten.

De Kelten in de Ogen van de Romeinen

De Kelten werden door de Romeinen vaak beschreven als barbaren. Deze beschrijving kan aan veel factoren worden toegeschreven. Het kan komen door hun manier van vechten, die de finesse miste die de moderne Romeinse en Griekse legers bezaten. In een Keltische oorlog hebben strijders geen georganiseerde en bestudeerde militaire formaties; ze vallen aan in een wanordelijke formatie met als hoofddoel hun vijanden simpelweg dood te slaan.

Een ander aspect van de Keltische oorlog waardoor de Romeinen dachten dat de Kelten barbaren waren, is het feit dat ze naakt ten strijde trekken, wat inderdaad een daad van de onbeschaafden is. Het enige dat hen bedekt, is de geschilderde lichaamskunst in de vorm van oorlogsverf of tatoeages.

De Kelten en hun Blauwachtige Oorlogsverf

De lichaamsmarkeringen en tatoeages konden de krijgers er verwoestender en woester uit laten zien tot ontzetting van buitenlandse indringers.

De tekens op de lichamen van naakte Keltische krijgers waren blauw gekleurd volgens de waarneming van Julius Caesar. Er waren echter andere beweringen dat het de kleur groen, lichtblauw of zelfs turquoise was.

Opvallend is dat deze kleuren allemaal tot de blauwe kleurfamilie behoren. Deze kleuring was afkomstig van het pigment van een toen wijdverspreide plant genaamd woad (wede).

Woad is het hoofdingrediënt van Keltische verf. Deze bloeiende plant uit de kruisbloemenfamilie heeft bladeren die het blauwe pigment produceren dat wordt gebruikt om materialen zoals kleding, haar en andere zaken te verven.

Veel historici geloofden dat Kelten woad gebruikten als ingrediënt voor oorlogsverf, niet alleen omdat het een prachtige tint blauw geeft, maar bovendien omdat het helende eigenschappen heeft. Woad werd op het lichaam aangebracht om de in de oorlog opgelopen wonden van krijgers te genezen.

Ondertussen noemden anderen ook dat woad een hallucinerend effect heeft. Het op het lichaam smeren ervan zou de krijgers in een staat van euforie brengen. Hierdoor voelen ze zich gemotiveerd om zich over te geven aan moordpartijen, zoals gekenmerkt door de barbaarse gevechten tussen deze stammen en oorlogen met hun vijanden.

Tegenwoordig staat woad algemeen bekend als de verversplant. Bovendien is er nu een tint blauw die Keltisch blauw wordt genoemd.

Achtergrond van de Kelten

De Kelten of het Keltische volk hadden geen eigen geschreven taal en gaven hun tradities, kennis en manier van leven meestal door via orale overlevering. Daarom waren wetenschappers gedwongen om met hun eigen interpretaties te komen van de verschillende flarden historisch bewijs die werden gevonden over deze uiterst interessante groep mensen uit Europa.

In overeenstemming met de overtuiging dat de geschiedenis toebehoort aan de overwinnaars, vertrouwden de meeste wetenschappers op bestaande teksten uit de overgeleverde werken van de Griekse en Romeinse historici.

De Kelten, die ook bekend stonden onder andere namen zoals Keltoi door de Grieken, Celtae in het Latijn, Galaten, Welsh, Picten en Galliërs, verwijzen naar een inheemse maar niet-homogene groep mensen die in Europa woonden. Deze mensen waren losjes aan elkaar verwant, met de Keltische taal als hun meest gemeenschappelijke deler. Veel van de Kelten wonen nog steeds in het moderne Ierland zoals we dat nu kennen. Men gelooft echter dat ze al vanaf 12000 v.Chr. in de buurt van de rivier de Donau in Centraal-Europa zijn gaan wonen.

Literatuur over Kelten

Omdat de Kelten geen tekstuele documentatie hebben nagelaten, vertrouwden de meeste historische verslagen op de anekdotes en geschriften van de Grieken en Romeinen die deze grotendeels ongeorganiseerde groep mensen op de een of andere manier hadden ontmoet tijdens hun reeks invasies. De buitenlandse indringers merkten op dat de groep Kelten, stam voor stam, onafhankelijk leefde. Ze hebben hun eigen leiders, wonen in hun eigen gebieden met hun eigen manieren van leven.

Deze onafhankelijke stammen breidden hun grondgebied vaak uit door middel van veroveringen. Het is zelfs een populaire overtuiging dat wanneer men de Kelten noemt, de indruk ontstaat dat ze plunderaars en wilden waren.

Ze waren de groep mensen die schaamteloos hun vijanden doodden en vernietigden, wat een gemakkelijke taak was gezien het feit dat ze over uiterst geavanceerde wapens beschikten, gemaakt van metalen en andere materialen. De strijdwagens die in elke Keltische oorlog werden gebruikt, werden meestal gekopieerd door opkomende veroveraars, specifiek de Grieken en de Romeinen.

Waar Stonden de Kelten om Bekend?

Ondanks hun impopulaire en onvriendelijke reputatie, werden de Kelten behoorlijk bewonderd om hun vaardigheden in de oorlog, belangrijker nog dan hun bewerking van metalen. Als krijgers waren ze in staat om ingewikkelde wapens en andere werktuigen van metaal te ontwerpen, wat in die periode als zeer geavanceerd werd beschouwd.

Lichaamsschilden zo hoog als de krijger en schilden die de intieme delen van het lichaam beschermen, werden toegeschreven aan dit oorlogszuchtige volk. Ook kregen de Kelten de eer voor de introductie van het gebruik van maliënkolder als primaire wapenrusting die door soldaten in gevechten werd gedragen. Een ander aspect waar de Kelten trots op konden zijn, is hun genialiteit in het besturen van een strijdwagen tijdens gevechten. Of het nu op een vlakke of steile locatie was, de Kelten lieten zien dat ze deze belangrijke oorlogsmiddelen konden hanteren.

Het meest intrigerende kenmerk van deze Kelten was echter hun onvermogen om zich als één afzonderlijke groep te verenigen. Geschiedkundigen waren het erover eens dat het falen van de Keltische stammen om zich onderling te verenigen, ondanks de inspanningen van een paar Keltische stamhoofden, leidde tot de ondergang van de vele machtige stammen van Keltische vechters en krijgers.

De Kelten voerden onderling zoveel oorlog dat vijanden dit uiteindelijk als hun zwakke plek zagen. Deze kwetsbaarheid diende als de poort voor hun veroveraars om te slagen.

Conclusie

De Kelten stonden misschien bekend om hun barbaarse en onbeschaafde manier van leven gebaseerd op de beschrijving van buitenlandse overwinnaars. Toch leidden hun woestheid en vastberadenheid in elk gevecht waarin ze zich bevonden ertoe dat de Keltische manier van leven over de hele wereld wijdverbreid bekend werd, van toen tot nu.

• De Kelten hadden een sterke toewijding aan oorlog; oorlog was hun manier om hun territoria uit te breiden.
• Bij het ten strijde trekken gebruikten sommige stammen van het Keltische volk gekleurde oorlogsverf.
• De oorlogsverf was blauw gekleurd, afkomstig van de pigmenten van de woad-plant.
• Isatis tinctoria of de woad-plant was de belangrijkste bron van de blauwe oorlogsverf van de Kelten.
• Hun verdeeldheid leidde tot het verdwijnen van de vele stammen waaruit het Keltische volk bestond.

De Kelten hebben zich misschien niet verenigd als één stamnatie tot ongenoegen van anderen, maar ze hebben wel kunnen bewijzen dat een bepaalde manier van leven kan worden verbeterd of versterkt naarmate individuele groepen ernaar streefden de beste van de velen te zijn. Hun invloed op de geschiedenis die Europa heeft gevormd kan nooit worden ontkend.