Hunnen vs Mongolen: De opkomst en ondergang van twee rijkdommen

Hunnen en Mongolen worden vaak met elkaar vergeleken vanwege hun gelijkenissen, wat soms voor verwarring zorgt in de Euraziatische geschiedenis. De Hunnen kwamen echter eerst; zij verschenen zo’n 1.000 jaar vóór de Mongolen.

Hun hiërarchie is nog steeds onderwerp van debat, omdat ze aanvankelijk geen specifiek woord hadden voor de positie van leider, mede door een gebrek aan schriftelijke of archeologische bronnen.

Voor het Mongoolse Rijk daarentegen noemden ze hun leider of heerser Khagan. Na jarenlang verdeeld te zijn geweest in stammen, werden ze rond 1206 n.Chr. herenigd onder leiding van Dzjengis Khan.

Vergelijkingstabel

Wat zijn de verschillen tussen de Hunnen en de Mongolen?

De belangrijkste verschillen waren dat de Hunnen gevestigd waren in West-Azië en een opmerkelijke methode hadden om hun uiterlijk angstaanjagend te maken door hun schedels te vervormen met strakke banden om het hoofd. De Mongolen daarentegen waren gevestigd in Oost-Azië en werden beschreven als mensen met rode wangen en een door de zon gebruinde huid.

Waar waren de Hunnen het best in?

De Hunnen waren een nomadisch krijgersvolk dat bekendstond om het terroriseren van het Romeinse Rijk in de 4e en 5e eeuw n.Chr. Bovendien stonden ze bekend als meedogenloos en wreed, niet alleen tegenover hun vijanden, maar ook tegenover vrouwen en kinderen, waarbij ze de door hen veroverde gebieden plunderden en vernietigden.

Vaardigheden en veldslagen van de Hunnen

De Hunnen stonden bekend om hun vaardigheden in boogschieten en paardrijkunst, wat hun belangrijkste voordelen waren in elk gevecht. Ze leerden van jongs af aan paardrijden, zodanig dat ze uiteindelijk zelfs in staat waren om te slapen terwijl ze op hun paard zaten.

Naast hun uitstekende boogschietvaardigheden waren de Romeinen van mening dat de bogen van de Hunnen de modernste van de oudheid waren. Het bemachtigen van zo’n boog werd door de Romeinen als een waardevolle trofee beschouwd. Het werd de Scythische boog genoemd.

Het bestuur van de Hunnen

In 430 n.Chr. werden de Hunnen geregeerd door Rugila, samen met zijn broer Octar. Tegen 432 was Octar echter gesneuveld in de strijd en regeerde Rugila de Hunnen alleen. Koning Rugila sloot een verdrag met de Romeinse keizer Theodosius, waarin werd vastgelegd dat de Hunnen een tribuut zouden ontvangen in ruil voor de inzet van hun leger om de Romeinen te helpen tegen de Goten te vechten.

Koning Rugila veranderde de clan van nomadische krijgers in een gevestigd volk en creëerde een enorm leger met cavalerie en infanterie uit verschillende achtergronden.

Attila de Hun

Attila was de opvolger en neef van koning Rugila. De wreedheid van koning Rugila viel in het niet bij die van Attila toen hij het roer overnam. In 434 n.Chr. stierf koning Rugila en liet hij zijn twee neven, Attila en Bleda, zijn positie overnemen.

In 445 n.Chr. doodde Attila zijn broer Bleda, vermoedelijk om te voorkomen dat zijn broer hem eerst zou doden, waardoor hij de enige heerser van de Hunnen werd. Echter, zelfs vóór de moord had Attila al verschillende aanvallen uitgevoerd, waarbij hij burgers doodde en de goed versterkte stad Constantinopel plunderde, waarmee hij bewees dat hij complexe campagnes kon leiden.

Attila regeerde de Hunnen als een autocratisch leider. Hij plande zijn tweede grote aanval op het Romeinse Rijk in 447 n.Chr., nadat het “Verdrag van Margus” uit 439 n.Chr. was geschonden. Dit dwong het Oost-Romeinse Rijk om opnieuw tribuut te gaan betalen. De details van deze specifieke campagne zijn echter niet vastgelegd in de geschreven geschiedenis.

De dood van Attila

Attila stierf onverwacht in zijn slaap aan een vermoedelijke hersenbloeding tijdens de nacht van zijn bruiloft. De mensen die hem en zijn schat begroeven, werden gedood zodat zijn graf nooit ontdekt zou worden. Hij werd opgevolgd door zijn zonen, die zijn rijk onderling verdeelden.

Vrouwen in het Hunnische Rijk

Elite-Hunnische vrouwen praktiseerden polygamie, terwijl de gewone mensen waarschijnlijk monogaam waren. Sommige historici schreven dat tijdens de regeerperiode van Attila, Hun-vrouwen stamleiders waren in hun dorpen en dat weduwen veel respect genoten.

Waar waren de Mongolen het best in?

De Mongolen staan bekend om hun uitmuntende oorlogvoering, paardrijkunst en boogschieten. Toch waren ze waarschijnlijk een nomadisch volk dat de voorkeur gaf aan productieve vrede. Dzjengis Khan, hun leider, hielp hen in hun levensonderhoud te voorzien.

Zo hoefden ze niet steeds van plek naar plek te trekken en konden ze zich concentreren op het ontwikkelen van één gebied.

Volgens de website van National Geographic hielp Dzjengis Khan de economie te stabiliseren door middel van belastingen en rurale coöperaties.

Hij omarmde handel en religieuze vrijheid, samen met geavanceerde technologie zoals composietbogen, lederen harnassen, stijgbeugels en buskruit.

De wetgeving van het Mongoolse Rijk

Het Mongoolse Rijk werd bestuurd via een wetboek dat door Dzjengis Khan was opgesteld, genaamd de Jassa (of Yassa), wat orde of decreet betekent. Op basis van deze code moest de adel veel van dezelfde ontberingen delen als de gewone man. Het bevatte ook verschillende zware straffen, zoals de doodstraf voor misdaden. Dit zorgde voor een strikte discipline onder de Mongolen, waardoor het rijk veilig en welvarend werd.

De opkomst en ondergang van het Mongoolse Rijk

De Mongolen waren een nomadisch volk onder leiding van een Khan of Khagan. Vrouwen bekleedden destijds een belangrijke positie door de kuddes en de handel van de clan te beheren, terwijl de mannen zich meer specialiseerden in oorlogvoering in de bergen. Omdat ze echter geen centrale leider hadden, vochten ze vaak onderling.

Temujin, geboren in een aristocratische Mongoolse familie, verenigde de stammen en versterkte zijn macht door strategische allianties te sluiten met andere leiders. Een van Temujins strategieën was om zijn leger te belonen en soldaten te promoveren op basis van hun verdiensten. Veroverde nomaden werden verspreid onder zijn soldaten om te voorkomen dat ze zich tegen hem zouden verenigen.

De effectiviteit van zijn leiderschap was onstuitbaar en in 1206 n.Chr. kreeg hij de naam Dzjengis Khan. Na zijn dood in 1227 zetten zijn zonen en dochters zijn veroveringstocht voort. In 1230 n.Chr. vielen ze de Turken in Centraal-Azië en de Russische prinsen aan, en in de jaren 1250 namen ze islamitische gebieden tot aan Bagdad in.

De Mongoolse invasies werden gekenmerkt door opeenvolgende overwinningen die hun rijk enorm maakten. Ze lieten de politiek van de veroverde gebieden grotendeels ongemoeid en stelden in plaats daarvan lokale bestuurders aan. Ze stonden verschillende religies toe om te bloeien. Hoewel ze aanvankelijk minachting hadden voor ambachtslieden, geleerden en ingenieurs, waardeerden ze hun werk en dwongen ze hen om naar elders in Oost-Azië te verhuizen om hun werk voort te zetten.

De ondergang

De zucht naar macht nam echter de overhand bij de kleinkinderen van Dzjengis Khan. Als gevolg hiervan vochten ze elkaar de tent uit en verdeelden ze het rijk in vier afzonderlijke gebieden: de Yuan-dynastie van Koeblai Khan in China, het Il-kanaat in Iran, het Kanaat van Tsjagatai in Centraal-Azië en in Oost-Europa heerste de Gouden Horde gedurende jaren. Hoewel het Mongoolse Rijk niet heel lang standhield, liet het een erfenis na van een uitgestrekt territorium dat door verovering was verkregen en dat tot op de dag van vandaag ongeëvenaard is.

Pax Mongolica

Pax Mongolica, ook wel de Mongoolse vrede genoemd, was een periode waarin Dzjengis Khan het Mongoolse Rijk in staat stelde om te genieten van vrede, stabiliteit, handel en veilig reizen.

Het Mongoolse Rijk liet een erfenis na die tot op de dag van vandaag zichtbaar is, waaronder de Zijderoute, die werd gebruikt voor handel tussen buurlanden en later door het Romeinse Rijk, China en andere Europese koninkrijken. Deze culturele ontwikkeling kenmerkte de eenheid van het volk en de bloei van handelaren, wat relatieve vrede bracht.

Vrouwen in het Mongoolse Rijk

Vrouwen in het Mongoolse Rijk hadden meer vrijheid vergeleken met die bij de Hunnen. Ze waren bevoegd om kuddes en handel te beheren, paard te rijden, mee te vechten in veldslagen en zelfs invloed uit te oefenen op de mannen van de stammen bij het nemen van beslissingen.

Mongolen na de splitsing

Na het uiteenvallen van het rijk begonnen de Mongolen zich aan te passen aan de Turkse culturen om hen heen, zoals die van de Oezbeken, Karakalpakken, Tataren, Basjkieren, Nogai, Kaukasische volkeren, Iraanse volkeren en vele anderen. Ze pasten ook hun taal en cultuur aan in wat bekendstaat als de “perzificatie” van de verloren identiteit van de Mongolen.

Veelgestelde vragen

Wie was de heerser van de vroege Hunnen?

Er zijn geen officiële bronnen of bewijzen van wanneer de clan precies begon en wie hun eerste leider was. Sommige vage bronnen stellen dat ze werden geassocieerd met het nomadische Xiongnu-volk in 318 v.Chr. en China terroriseerden tijdens de Qin-dynastie en later de Han-dynastie. Er wordt vermoed dat de Chinese Muur is gebouwd om te helpen beschermen tegen de Xiongnu. Deze informatie is echter onzeker en blijft onderwerp van discussie.

Niettemin doken ze op in de geschiedenis van het Romeinse Rijk, waarbij ze de Visigoten en de Ostrogoten aanvielen. Ze werden verenigd en geregeerd door koning Rugila in 430 n.Chr.

Waar zijn de Hunnen nu?

Na de regeerperiode van Attila de Hun begon het Hunnische Rijk in te storten. Veel Hunnen assimileerden in de gebieden die ze ooit domineerden en raakten verspreid over Europa. Ze verloren hun individuele identiteit in de geschiedenis.

Waar zijn de Mongolen nu?

Vlak voordat Dzjengis Khan aan de macht kwam, vochten stamleiders al om de heerschappij in de stepperegio’s van Zuid- en Zuidoost-Azië. Uiteindelijk kreeg Dzjengis Khan het gezag over het hele gebied dat nu Mongolië wordt genoemd.

Hebben de Hunnen tegen de Mongolen gevochten?

Er is geen schriftelijk historisch verslag dat aangeeft dat deze groepen tegen elkaar hebben gevochten. Ze worden echter vaak met elkaar verward omdat het beide nomadische steppevolkeren zijn die bekendstaan om hun vaardigheid in paardrijkunst en boogschieten.

Wie zou winnen tussen de Hunnen en de Mongolen?

De Mongolen hebben veel voordelen om te winnen. De Mongolen zouden de Hunnen kunnen verslaan dankzij meer ervaring en betere bepantsering. De Hunnen waren lichte bereden boogschutters, terwijl de Mongolen bestonden uit 1/3 zware cavalerie en 2/3 lichte cavalerie, en allemaal waren ze boogschutters.

De Mongolen staan erom bekend dat ze dezelfde gebieden hebben veroverd als de Hunnen, maar ze deden dit op een veel effectievere manier. Beide groepen bestonden uit uitmuntende krijgers, maar de Mongolen vertrouwden zwaar op tactieken, terwijl de Hunnen vooral op brute kracht vertrouwden.

Zijn Turken Hunnen of Mongolen?

De Hunnen waren een Turks volk dat heerste over de Germanen, Slaven en mogelijk ook enkele Mongolen.

Conclusie

De informatie over de Hunnen vs de Mongolen laat zien dat beide groepen nomadische krijgersstammen waren die hun voortbestaan verzekerden door gebieden te veroveren. Ze werden geleid door grote leiders die hun rijken beschermden en uitbreidden. Beide stammen eindigden echter verdeeld onder opvolgers nadat hun welvarende rijkdommen waren opgebouwd, vaak door hebzucht en honger naar macht.

Ondanks de enorme uitgestrektheid van de veroverde gebieden die beide stammen beheersten, had het Mongoolse Rijk duidelijk meer gebieden geassimileerd dan de Hunnen. Het gebrek aan bronnen over de Hunnen zou ook een reden kunnen zijn waarom de Mongolen als krachtiger worden beschouwd dan de Hunnen.