Lodewijk de Vrome

Keizer van het Frankische Rijk. Lodewijk I (778-840) werd vaak Lodewijk de Vrome genoemd. Hij was de zoon en opvolger van Karel de Grote (813-833, 834-840).

In de legende werd hij afgeschilderd als een zwakkere koning dan zijn vader, en hoewel niet bepaald een schurk, werd hij getoond als ondankbaar jegens degenen die hem dienden.

Historisch gezien was Lodewijks moeder Hildegard. Hij was de broer van Karel, Pepijn, Rotrud en Hildegard. Lodewijk regeerde het koninkrijk Aquitanië vanaf 781, op driejarige leeftijd. Hij trouwde in 794 met Irmingard, een dochter van Graaf Ingram, en kreeg vijf kinderen bij haar — waaronder Lotharius, Lodewijk de Duitser en Pepijn (de namen van zijn dochters zijn mij niet zeker bekend).

Hij was enig erfgenaam van de troon toen zijn oudere broers stierven — Karel en Pepijn. Hij werd medekeizer met zijn vader in 813, tot Karel de Grotes dood.

Problemen ontstonden toen Lodewijk hertrouwde met Judith en vader werd van Karel. Zijn oudere zonen, samen met vele bondgenoten, kwamen in opstand tegen Lodewijk die zijn jongere zoon bevoordeelde (830). In 833 werd hij gedwongen af te treden en zich bij het klooster te voegen, maar de onderlinge twisten van zijn drie zonen over de verdeling van het rijk leidden ertoe dat Lodewijk als koning werd hersteld.

Hij regeerde tot zijn dood in 840, en het koninkrijk werd in drieën verdeeld onder zijn overlevende zonen — Lotharius ontving Italië, Lodewijk de Duitser ontving de Duitse koninkrijken, en Karel II, die bekend stond als Karel de Kale, ontving Frankrijk.