Dullahan

De hoofdeloze fantoomkoetsier die een zwarte koets bestuurde, bekend als de coach-a-bower (cóiste-bodhar), soms getrokken door hoofdeloze paarden. In de koets bevond zich een lijkkist; Thomas Crofton Croker noemde het de Doodskar. De Dullahan werd meestal vergezeld door de banshee, die jammerde alsof het een begrafenis was. Soms was deze banshee eveneens hoofdeloos. In andere tradities reed de Dullahan niet in een koets, maar bereed hij een hoofdeloos paard.

Als iemand een deur opende wanneer hij of zij een koets voorbij hoorde ratelen, kon die persoon een kan vol bloed in het gezicht gegooid krijgen. Die persoon is daarmee gemarkeerd voor de dood.

Het leek erop dat een Dullahan zijn hoofd naar believen kon afnemen of opzetten. De Dullahan kon zijn hoofd zelfs ronddrogen als in een gruwelijk balspel. Degenen die hem voorbij zagen trekken konden een oog verliezen door zijn zweep. Volgens Yeats was het knallen van hun zweep het voorteken van de dood.

Er zijn voorlopers van een hoofdeloze fantoom of persoon verspreid door de oudere Keltische literatuur. De bekendste was Curoi (of Cu Roi), een koning van Munster die betrokken was bij onthoofdingsspelen met drie kampioenen van Ulster in het verhaal van Fled Bricrenn (Het Feest van Bricriu). Een vergelijkbaar onthoofdingsverhaal is te vinden in het Middelengelse gedicht Sir Gawain and the Green Knight.