Gallische Godheden
De volgende godheden die hier te vinden zijn, zijn oude Romaans-Keltische goden en godinnen uit Gallië (Frankrijk, België, de Alpen en Noord-Italië) en andere delen van het Europese vasteland (Spanje, Zwitserland, Oostenrijk, enz.).
Schriftelijke bronnen over deze godheden komen voornamelijk van auteurs uit de klassieke periode van Griekenland en Rome. Deze auteurs leefden en schreven van de 4e eeuw v.Chr. tot de 2e eeuw n.Chr.
Andere bewijzen van deze godheden komen uit de archeologie. De belangrijkste archeologische vondsten waren zwaarden en andere wapens, bekers en ketels, spelden, munten, enz. Enkele van de meest interessante bewijsstukken zijn beeldjes van hun goden of godinnen.
Toen Julius Caesar Gallië veroverde, observeerde hij de religie van de Galliërs, maar hij stelde veel van de Keltische goden gelijk aan Romeinse namen in plaats van de inheemse Gallische namen. Caesar kende namen toe zoals Mercurius, Mars, Apollo, Jupiter, Minerva en Dis Pater (Pluto) aan de Gallische godheden.
Toen het Romeinse Rijk Gallië, het Rijngebied en Brittannië veroverde, brachten zij niet alleen de Romeinse cultuur en religie met zich mee, maar veel van de burgers van het Rijk in deze gebieden, zowel met Romeinse als niet-Romeinse achtergronden, namen deze Keltische goden over of bleven hen vereren.
Het was pas in de keizerlijke Romeinse periode dat we verschillende namen voor deze goden vinden, die te vinden zijn op beelden en monumenten met inscripties. Deze namen zijn echter Romaans-Keltisch en de inscripties waren in het Latijn geschreven. De Kelten hadden nog steeds geen eigen geschreven taal. Zelfs met deze namen stelden de Romeinse schrijvers hen nog steeds gelijk aan de namen van Romeinse godheden.
Let op dat sommige van deze oude Keltische godheden ook te vinden zijn op de pagina Welshe en Britse Godheden. Sommige van deze oude Keltische godheden, zoals Lugus, Camulos en Cernunnos, waren populair in zowel het Europese vasteland als Brittannië, dus heb ik sommige van hen onder Gallische Godheden (deze pagina) geplaatst. Anders staan ze vermeld op de pagina Britse Godheden.
Ik wil er ook op wijzen dat de meeste Gallische of Britse goden die we kennen, niet altijd universeel aanvaard waren. Veel van de Gallische goden waren beperkt tot een bepaalde regio of stam. Slechts enkele godheden werden breder aanvaard dan andere. En sommige goden stonden bekend onder verschillende namen op verschillende plaatsen.
Bovendien hadden de Keltische volkeren niet echt hun eigen schriftsysteem. De ogham-schriften waren een latere uitvinding, mogelijk daterend uit de 3e eeuw n.Chr. Echter, de vereerders van de Keltische goden namen wel het Griekse of Latijnse schrift over. De meeste namen van Keltische godheden zijn dus tot ons gekomen via Latijnse of zelfs Griekse inscripties.
