Catullus 6 Vertaling
Inleiding Dit gedicht is geschreven aan Flavius over zijn minnares, die Catullus onbeschaafd en boers noemt. Ze is niet van de stad, volgens Catullus. Omdat ze onbeschaafd is, vertelt Flavius haar niet over Catullus. En Catullus denkt dat Flavius zich voor haar schaamt omdat ze er zo ongezond uitziet.
Maar Catullus weet dat Flavius zich niet schaamt om seks met haar te hebben, want zijn bed is versierd met bloemenkransen en parfum. Het kussen lijkt ook door twee personen gebruikt te zijn, aangezien beide zijden gelijk versleten zijn. Catullus weet ook dat het bed heeft gekraakt vanwege Flavius’ seksuele escapades.
Aan het eind van het gedicht spreekt Catullus Flavius aan op iets onelegants dat zijn dijen heeft geteisterd. Catullus wenst dat zijn vriend hem in vertrouwen zou nemen over zijn liefde, zodat hij er vrolijke dingen over zou kunnen schrijven in zijn poëzie. Catullus beseft dat Flavius ergens mee bezig is, maar hij wil hem niet vertellen over zijn liefde en seksuele avonturen.
Omdat Flavius zo stil is over de kwestie, neemt Catullus aan dat hij iets te verbergen heeft. Deze mannen moeten regelmatig over hun avonturen met elkaar praten; ze moeten regelmatig uit de school klappen. Dus wanneer een man zwijgt, moet er iets aan de hand zijn. Het enige wat Catullus veilig kan aannemen is dat de vrouw in Flavius’ leven lelijk is. In Catullus’ ogen hoeft Flavius alleen maar zijn vrouw aan hem te laten zien.
De vrouw zou echter ook een man kunnen zijn, aangezien veel van Catullus’ vrienden biseksueel waren. Shakespeare schreef een soortgelijk gedicht over hoe de ogen van zijn minnares niets op de zon leken. Het gedicht gaat op het eerste gezicht over een vrouw. Maar geleerden geloven dat Shakespeare het aan zijn mannelijke minnaar schreef. Dit zou ook het geval kunnen zijn voor Catullus, die schrijft over Flavius’ vrouw die eigenlijk gewoon een man is — die een ongelooflijk lelijke vrouw zou zijn.
Carmen 6
| Regel | Latijnse tekst | Nederlandse vertaling |
|---|---|---|
| 1 | FLAVI, delicias tuas Catullo, | Flavius, als het niet zo was dat jouw minnares |
| 2 | ni sint illepidae atque inelegantes, | boers en onbeschaafd is, |
| 3 | uelles dicere nec tacere posses. | zou je over haar willen vertellen aan je Catullus; je zou het niet voor je kunnen houden. |
| 4 | uerum nescio quid febriculosi | Maar (ik weet het zeker) je bent verliefd op een |
| 5 | scorti diligis: hoc pudet fateri. | ongezond uitziend sloerie; en je schaamt je om het toe te geven. |
| 6 | nam te non uiduas iacere noctes | Maar hoewel je zwijgt, het bed zelf |
| 7 | nequiquam tacitum cubile clamat | met zijn bloemenkransen en Syrisch parfum, |
| 8 | sertis ac Syrio fragrans oliuo, | verkondigt dat je niet alleen slaapt, |
| 9 | puluinusque peraeque et hic et ille | evenals het kussen, aan beide zijden gelijk versleten, |
| 10 | attritus, tremulique quassa lecti | aan weerszijden even versleten, en het schudden van het bed |
| 11 | argutatio inambulatioque. | dat piept en heen en weer schuift. |
| 12 | nam non stupra ualet nihil tacere. | Het heeft immers geen zin om je seksuele escapades te verzwijgen. |
| 13 | cur? non tam latera ecfututa pandas, | Waarom niet? Je zou niet zulke seksueel uitgeputte dijen tonen |
| 14 | ni tu quid facias ineptiarum. | als je niet iets onelegants aan het doen was. |
| 15 | quare, quidquid habes boni malique, | Welnu, wat je ook te vertellen hebt, goed of slecht, |
| 16 | dic nobis. uolo te ac tuos amores | laat het me weten. Ik wil jou en je liefde |
| 17 | ad caelum lepido uocare uersu. | hemelhoog bezingen met mijn vrolijke verzen. |
