Catullus 75 Vertaling

Inleiding

In dit gedicht schrijft Catullus aan Lesbia, die hij “mijn Lesbia” noemt. In regel een deelt hij hoe zijn geest door haar schuld is verzwakt. Dit betekent dat hij gekwetst en verward is. In de tweede regel vervolgt hij zijn droevige elegische gedicht aan haar door te schrijven hoe zijn geest zichzelf heeft geruineerd door zijn toewijding aan haar. Met deze twee regels lijkt het erop dat Catullus Lesbia al heeft verloren aan Caelius.

In de derde regel zegt Catullus dat zijn geest haar niet meer het goede kan toewensen, zelfs niet als ze de beste vrouw zou worden. In de vierde regel vervolgt hij deze gedachte en zegt dat hij ook niet kan ophouden van haar te houden. Hij eindigt regel vier met de woorden dat zij het ergste heeft gedaan wat ze kon doen.

Gedurende zijn hele leven hield Catullus van Lesbia, maar zij was niet altijd goed voor hem. Ze was getrouwd met een andere man en bedroog hem met Catullus. Er werd ook gezegd dat ze haar echtgenoot had vergiftigd en daarna een affaire had met een andere man nadat Catullus voor korte tijd de stad had verlaten. Er zijn duidelijk dingen die Lesbia deed die niet aardig waren jegens Catullus. Volgens de historische verslagen leefde ze het leven op haar eigen voorwaarden, ook al wenste Catullus dat ze het leven op zijn voorwaarden zou leiden, alleen met hem.

Dit gedicht klinkt als een oud-Romeins schuldgevoel, gericht aan Lesbia. Hij beschuldigt haar ervan zijn geest te hebben verzwakt en geruineerd. Vervolgens schrijft hij over hoe ze de beste der vrouwen zou kunnen worden, wat behoorlijk sarcastisch is om te zeggen tegen iemand die je geest heeft geruineerd. Wat moet ze hierop antwoorden? Het spijt me? Hij zegt dat hij nog steeds van haar zal houden, maar dat zij het ergste heeft gedaan wat ze hem kon aandoen. Zou hij uiteindelijk een stalker kunnen worden?

Carmen 75

Bronnen

VRoma Project