Diana

Diana: de jagende godin. Diana, godin van de jacht in de Romeinse mythologie, was een van de dochters van Jupiter. Ze was ook de godin van de maan, kuisheid en vruchtbaarheid. Afgebeeld als jong en mooi was ze een maagdelijke godin, en haar Griekse equivalent is Artemis.

Dit artikel vertelt alles over Diana, haar begin en haar leven in de mythologie als maagdelijke godin.

Wie was Diana in de Romeinse mythologie?

Diana was de Romeinse godin van de jacht. Haar naam betekent “schijnen” of “licht geven.” Ze werd geboren uit Jupiter en de godin Latona op het eiland Delos. Ze is ook de godin van de maan, kuisheid, dieren en vrouwen die kinderen willen krijgen.

De Romeinen beschouwden haar als de godin van drie hoofdgebieden: de jacht, de maan en de onderwereld. Ze was een “drievoudige godin.” Haar banden met de onderwereld kwamen doordat men dacht dat ze het meest aanwezig was op kruispunten.

De mythen schilderden haar af als een jonge, mooie vrouw met een sterk temperament. Ze was trots op haar maagdelijkheid en deed er alles aan om die te verdedigen. Velen kwamen naar haar toe in de hoop haar het hof te maken, maar ze wees hen allemaal af. Ze was het symbool van een vrije en onafhankelijke vrouw. Ze hield zich meestal op zichzelf. Ze gaf de voorkeur aan de bossen en om tussen dieren te leven. Ze maakte ook metgezellen van de mystieke wezens die daar leefden.

Ze werd rond de zesde eeuw voor Christus aan het Romeinse pantheon toegevoegd. Ze vormde een driemanschap met twee anderen: Virbius, een bosgod, en Egeria, een waternimf. Dit waren haar meest voorkomende metgezellen. Diana werd vereerd door alle klassen en geslachten. Haar macht reikte verder dan het Romeinse Rijk. Ze werd door iedereen geliefd en had een plaats in de Dii Consentes, de 12 belangrijkste goden van het Romeinse pantheon.

De vele namen van Diana

Diana Triformis (vanwege het driemanschap)
Diana Trivia (vanwege het driemanschap)
Diana Caelus, “Hemelse Diana”
Diana Nemorensis, “Diana van het Woud”

Als godin van de jacht werd ze afgebeeld in jagerskleding, zoals een leren tuniek, en staand bij dieren of planten. Men zei dat ze verbleef in een heilig bosje op de oever van het Meer van Nemi. Dat was waar de mensen haar vaak vereerden.

Het begin van Diana, de Romeinse godin van de jacht

Diana erfde de geschiedenis van de Griekse godin Artemis, met enkele toevoegingen. Diana werd op een eiland geboren samen met haar tweelingbroer Apollo. Haar vader was Jupiter en haar moeder was Latona. Latona was een lagere godin, geboren uit Titanen.

Latona en Jupiter werden verliefd op elkaar en trouwden, maar het huwelijk was kort. Jupiter vertrok al snel op zoek naar een nieuwe verovering. Jupiter stond bekend om zijn flirts en avontuurtjes met zowel godinnen als stervelingen. Het is welbekend dat Jupiters vrouw Juno ook een jaloerse vrouw was die haar rivalen voor haar mans genegenheid haatte.

Ze zou er alles aan doen om Jupiter en de vrouwen die hij uitkoos voor zijn escapades te straffen. Juno ontdekte Latona’s zwangerschap en zocht naar een manier om het kind en de vrouw kwijt te raken.

Ze vroeg een zeewezen genaamd Python om Latona op te sporen en te doden. Zoals in veel andere mythen waarschuwde Apollo zijn moeder vanuit de baarmoeder. Hij vertelde haar waar ze een schuilplaats kon vinden op het eiland om veilig te blijven voor Juno en Python.

Hoe werd Diana geboren?

Latona vond een veilige haven, maar de bevalling begon. Python kon haar niet vinden, en Juno wilde haar nog verder straffen. Juno zette de godin van de bevalling, Lucina, gevangen. Dus moest Latona dagenlang alleen lijden, pogend haar twee kinderen te baren. Er waren nimfen die haar kreten van pijn konden horen, en ze kwamen haar helpen.

Gelukkig werden de kinderen geboren, Diana als eerste. Zodra Diana uit de baarmoeder was, hielp ze haar moeder bij de bevalling van Apollo. Dat is de reden waarom ze de godin en beschermster van bevalling en vroedvrouwschap is.

Apollo kwam tevoorschijn in het wit gekleed, met een zwaard in de hand. Beiden waren van nature bekwaam met pijl en boog. Apollo en Diana waren vanaf het begin bekwaam in de strijd, met elkaar verbonden en verbonden met hun moeder. Samen jaagden ze op Python en doodden hem. Verenigd wreekten ze de worsteling van hun moeder om hen te baren. Interessant genoeg was Diana de godin van de maan, en Apollo was de god van de zon.

Bescherming van haar kuisheid: mythe van Diana, de maagdelijke godin

Diana was een felle jachtster. Ze zwierf alleen over de wereld, maar ze genoot ervan te vertoeven op geheime, verborgen plekken. Zoals bij andere Romeinse goden werden Diana’s verhalen opgeschreven door Ovidius, de beroemde Romeinse dichter. Ovidius schreef haar verhaal over haar en Actaeon in zijn verhalend gedicht Metamorfosen.

Na een jacht was het Diana’s gewoonte om te baden in een rivier of vijver. Actaeon was een bekwaam jager, en hij dwaalde door de bossen met zijn roedel honden, op zoek naar herten. Maar het was een hete dag, en hij bracht de honden naar een beek om te drinken. Maar daar vond hij Diana, naakt, badend in het koele water.

Hij verraste haar, en ze greep haar boog om hem met een pijl te doorboren. De mythen stelden dat ze hevig beschermend was over haar maagdelijkheid. Daarom wees ze alle aanbidders en minnaars af. Ze wilde hem neerschieten, maar in plaats van hem te beschieten, spatte ze water over hem. Dit water had magische krachten en veranderde Actaeon in een hert als straf voor het zien van haar naakte lichaam. Zijn honden achtervolgden hem en verscheurden hem in stukken. Diana voerde haar straf volledig uit.

Verering van de jagende godin

Men dacht dat ze verbleef in een heilig bosje aan de oevers van het Meer van Nemi. Dat ligt niet ver van Rome. Het was daar dat de mensen haar offers brachten. Dit aspect van de godin werd Diana Nemorensis genoemd, “Diana van de bossen van Nemi.”

Diana had ook een tempel op de Aventijnse Heuvel. Haar feestviering heette Nemoralia. Het begon bij Nemi maar verspreidde zich door de stad, en het duurde drie dagen en nachten. Degenen die aan haar wilden offeren droegen fakkels het bos in. Ze lieten ook kleine geschenken achter op de plekken waar haar geest zou vertoeven.

Interessant genoeg leefde Diana’s nalatenschap voort. Zelfs met de komst van het christendom bleef ze een belangrijke godin. Degenen die dit geloof behielden werden de “Gemeenschap van Diana” genoemd. Het waren vooral de plebejers die hun oude geloofsovertuigingen verbonden met haar behielden. Ze was de enige heidense godin die in het Nieuwe Testament wordt genoemd, specifiek in Handelingen 19.

Het verhaal volgt de beslissing van religieuze ambachtslieden. Ze maakten relikwieen en vereeringsmateriaal voor gelovigen van Diana. Maar nu het christendom zich verspreidde in Rome, moesten ze beslissen wat te doen. Ze konden niet beslissen wat beter zou zijn voor hun zaken. Ze vroegen zich af of ze zich bij de christelijke ambachtswereld moesten aansluiten of bij hun oude gewoonten moesten blijven.

Diana, de jagende godin, in de kunst

Diana werd in de kunst afgebeeld in jagerskleding. Ze draagt een mantel en laarzen, evenals een riem. Sommige van haar kledingstukken werden in die tijd doorgaans door mannen gedragen. Ze draagt ook een pijl en boog en werd vaak afgebeeld met dieren.

Diana werd vaak geschilderd gedurende de achttiende tot de twintigste eeuw. Ze wordt getoond in een bos, met planten, dieren en haar jageruitrusting. Soms werd ze geschilderd als Apollo om hun sterke band als broer en zus en tweeling te tonen.

Vanwege haar band met de maan werd ze ook geschilderd of gebeeldhouwd met de maan. Standbeelden van haar toonden haar verbinding met jacht en dieren. Ze beeldden haar kracht uit als onafhankelijke vrouw.

Diana’s symbolen in de kunst

Diana’s meest prominente symbool was haar boog en pijlenkoker. Het meest voorkomende dier waarmee ze werd afgebeeld waren jachthonden. En natuurlijk was de maan haar constante metgezel in de kunst.

Eeuwige godin: Diana’s nalatenschap

Men kan de Romeinse godin Diana vandaag de dag nog steeds zien vereerd worden. In Wicca en Dianische Wicca speelt ze een belangrijke rol. Net als ze altijd was, wordt ze afgebeeld als een natuurgodin, vol wijsheid, beschermvrouwe van nieuw leven en vruchtbaarheid.

In de wereld van vandaag kunnen velen van ons zich herkennen in de vrijheid en hoop van een onafhankelijke, wilskrachtige vrouw. Haar wereld werd beheerst door mannen, vooral mannen die een vrouw tegen haar wil zouden nemen. Maar Diana bleef sterk.

We zien haar nalatenschap terug in de soorten vrouwen die we in de media van vandaag zien. Vrouwen die vechten voor waar ze in geloven, ongeacht de kosten. Katniss Everdeen uit The Hunger Games is bijvoorbeeld een uitstekend voorbeeld van een Diana-figuur.

Ze was bedreven in boogschieten en de manieren van de natuur en het leven in de bossen. Ze was ook een sterke, onafhankelijke vrouw die niet toegaf aan anderen en vocht voor wat haar dierbaar was. Diana leeft nog steeds voort in de moderne wereld, en we zien het elke dag.

Conclusie

Bekijk de belangrijkste feiten over de godin Diana:

Diana was de Romeinse godin van de jacht. Ze was ook de godin van de maan, vruchtbaarheid, bevalling en vrouwen die kinderen willen krijgen.
Ze was de dochter van Jupiter en Latona. Ze was de tweeling van Apollo, en ze werden beiden geboren op het eiland Delos.
Latona leed onder de jaloezie van Juno. Juno probeerde het zeewezen Python achter haar aan te sturen.
Maar Apollo waarschuwde vanuit de baarmoeder zijn moeder waar ze een schuilplaats kon vinden. Juno zette de godin van de bevalling gevangen. Dus was ze alleen.
Zodra Diana was geboren, hielp ze haar moeder Apollo te baren. Daarom was ze ook de godin van bevalling en vroedvrouwschap.
Als paar waren ze bekwame jagers en boogschutters. Diana was de godin van de maan terwijl Apollo de god van de zon was.
De Romeinen beschouwden haar als een ‘drievoudige godin’: godin van de maan, de jacht en de onderwereld. Ze geloofden dat ze dicht bij de grenzen tussen aarde en het hiernamaals stond.
Diana was zeer fel in het beschermen van haar maagdelijkheid. Ze was een mooie jonge vrouw, maar ze nam nooit een minnaar. Ze wees minnaars en aanbidders af.
Op een dag kwam een jager genaamd Actaeon haar naakte lichaam tegen terwijl ze in een beek baadde. Ze spatte water over hem, en het magische water veranderde hem in een hert. Zijn eigen honden achtervolgden hem en doodden hem.
De Romeinen dachten dat Diana verbleef in een heilig bosje aan de oevers van het Meer van Nemi. Daar brachten ze haar offers.
Ze had ook een tempel in Rome, gebouwd in de zesde eeuw.
Ze had ook een festival op haar naam genaamd Nemoralia.
Zelfs na de komst van het christendom behield ze haar positie en macht. Sommige groepen kozen ervoor haar te blijven vereren. Zelfs vandaag de dag speelt ze in Wicca en Dianische Wicca een belangrijke rol als natuurgodin.

Diana is een mooie, maagdelijke, machtige, onafhankelijke godin. Ze was een symbool voor het Romeinse volk op het gebied van natuur, jacht en kuisheid. Vanaf het allereerste begin lag haar focus niet op zichzelf. Ze was de eerstgeborene en hielp haar moeder bij de bevalling van haar tweelingbroer. Ze was sterk, zelfverzekerd en onafhankelijk.

Zodra haar moeder veilig door de bevalling was, groeiden zij en haar broer uit tot machtige krijgers. Ze waren beiden bekwaam met pijl en boog. Ze vochten voor elkaar en waren volledig aan elkaar toegewijd. Samen zochten ze het wezen op dat de opdracht had gekregen hun moeder te vinden. Samen doodden ze Python. Tegelijkertijd wreekten ze alle pijn die hun moeder doormaakte bij hun geboorte.

Diana is de belichaming van kracht en trouw. Ze vecht voor degenen van wie ze houdt, blijft loyaal en gaat haar eigen weg, levend zoals het haar bevalt. Het is geen verrassing dat haar nalatenschap voortleefde na de komst van het christendom bij de Romeinen.

Ze was de vertegenwoordiging van vrijheid, natuur, gezondheid en vitaliteit. Hoewel ze voorkomt in hedendaagse Wicca-religies, kan ze op iedereen van toepassing zijn. Vrouwen in het bijzonder zouden aangetrokken kunnen worden door haar felle temperament, onafhankelijkheid en macht. Ze leefde een leven zonder minnaar, zonder kinderen, en ging haar eigen weg. Elke vrouw die hetzelfde pad bewandelt kan kracht vinden in Diana’s voetsporen.