Teutoonse Wijze Vrouwen

Voordat ik artikelen over tovenaressen en profetessen opsom, moet ik wellicht beginnen met heksen die gevierd werden onder het oude Teutoonse volk. Deze oude Germaanse profetessen werden vermeld door de Romeinse historicus uit de 1e eeuw, Tacitus. Hun namen waren Veleda en Aurinia, of Albruna.

De oude Germanen vereerden ook Aurinia, of Albruna, en vele andere vrouwen. De Teutoonse stamhoofden en krijgers negeerden nooit de woorden van een zieneres. Sterker nog, Tacitus schreef dat de Germanen luisterden naar het advies van vrouwen, ongeacht of zij begaafd waren met waarzegkunst of niet, omdat zij oprecht geloofden dat alle vrouwen een zekere heiligheid en vooruitziende blik bezaten.

Veleda was een profetes uit de 1e eeuw, die leefde ten tijde van Vespasianus. Zij werd zo vereerd dat haar stam haar daadwerkelijk als een godin aanbad. Veleda leefde in een hoge toren en deed haar profetieën op een verhoogd platform, en niemand mocht haar rechtstreeks benaderen.

In de 2e eeuw n.Chr. was er een Semnonische Sibylle genaamd Waluburg. Deze naam leek op die van Sint Walburga of Walpurgis (710-779), een benedictijnse abdis wier feestdag op 25 februari wordt gehouden. Sint Walburga is vaak in verband gebracht met de heksensamenkomst op Walpurgisnacht op de Brocken in het Harzgebergte op Meiavond (30 april), waarbij zij soms werd verward met een andere figuur, een pre-christelijke vruchtbaarheidsgodin - Waldborg.