Daphne

Daphne was een nimf en een volgelinge van de jachtgodin Artemis (Diana). Afhankelijk van de twee versies van de mythe was Daphne óf de dochter van de riviergod Peneius of Peneus in Thessalië, óf de dochter van de riviergod Ladon in Elis. Zij werd bemind door de god Apollo.

Er zijn twee versies van de mythe van Daphne. De versie die door Pausanias wordt verteld wijkt af van die van de Romeinse auteurs Ovidius en Hyginus.

Volgens Pausanias was Leucippus de zoon van koning Oenomaus van Elis, en de jonge prins werd verliefd op de jachtster, die vaak met haar gezellinnen jaagde aan de rivier de Ladon. Maar Daphne had geen interesse in mannen. Daarom greep Leucippus naar bedrog om dicht bij Daphne te zijn. Aangezien Leucippus lang haar had, vermomde hij zich als een andere jonge jachtster door een meisjesjurk te dragen en zichzelf Oeno te noemen. Oeno was in werkelijkheid de naam van zijn zuster.

Oeno (Leucippus) en Daphne werden grote vriendinnen en gezellinnen bij de veelvoudige jachten van de godin. Leucippus-Oeno was een uitstekende jageres.

Maar op een dag besloten Daphne en al haar gezellinnen een bad te nemen. Er werd verteld dat Apollo ook verliefd was op Daphne, en de jaloerse god veroorzaakte dat Daphne en haar gezellinnen een sterke behoefte kregen om in de rivier te baden.

Leucippus aarzelde om zich voor hen uit te kleden, wat zijn vermomming zou verraden, dus trokken Daphne en haar gezellinnen hem speels de kleren van het lijf. Toen zij ontdekten dat Leucippus zich als meisje had voorgedaan, grepen zij woedend hun speren en doodden Leucippus.

De tweede versie wordt het verteld door de Romeinse dichter Ovidius, in zijn Metamorfosen. Hyginus’ Fabulae ontbrak het aan details en was nogal kort. De versie van Ovidius is de best herinnerde mythe.

Deze mythe speelt zich af in Thessalië. Apollo bespotte Cupido (Eros) dat het boogschieten het best aan hem kon worden overgelaten. Verontwaardigd door Apollo’s woorden gebruikte Cupido een van zijn pijlen op de zonnegod en deed Apollo verliefd worden op Artemis’ jachtgezellin, Daphne.

Daphne was door heel Thessalië bekend om haar schoonheid, maar zij had al vele vrijers afgewezen. Haar vader Peneius had haar met tegenzin zijn toezegging gegeven dat zij met niemand hoefde te trouwen. Daphne wilde óf maagd blijven omdat zij een volgelinge van Artemis was, óf Cupido had zijn loden pijl op haar gebruikt om haar ieder huwelijksaanzoek te laten afwijzen.

Hoe dan ook, Apollo achtervolgde Daphne, die trachtte voor hem te vluchten. Ovidius zei dat Daphne de eerste jonge vrouw was op wie Apollo verliefd werd. Zijn lieve woorden en smeekbeden werden genegeerd. Zij wist dat als Apollo haar hand in het huwelijk niet kon winnen, de god deze met geweld zou nemen.

Snel een loopster als Daphne was, besefte zij dat zij niet kon hopen op ontsnapping, omdat geen sterveling sneller was dan Apollo en zij wist dat zij weldra moe zou worden. Daarom bad Daphne tot haar vader en smeekte hem haar eer te redden van haar achtervolger.

Peneius hoorde haar kreet om hulp en veranderde zijn dochter in een lauwer- of baitboom. Apollo kwam te laat en was bedroefd dat zij zijn bruid niet kon worden. Apollo besloot echter dat de lauwerbomen hem heilig zouden zijn. De krans van lauwerbladeren zou worden gedragen op het hoofd als kroon voor de overwinnaars van de Pythische Spelen en als de kroon van de Romeinse keizers.