Hestia (Vesta)

Hestia was de maagdelijke godin van de haard. Hestia was het oudste kind van de Titanen Cronus en Rhea. De Romeinen noemden haar Vesta.

Hestia was een van de kinderen die door haar vader werden opgeslokt. Later werd Cronus misleid tot het drinken van een braakmiddel, waarna hij haar en haar broers en zusters uitbraakte. Zij was de laatste die haar vaders buik verliet. Zo was zij op een bepaalde manier zowel eerstgeborene (uit Rhea) als laatstgeborene (uitgespuwd door Cronus).

Na de oorlog tegen de Titanen slaagde Hestia erin haar broers Poseidon en Hades, en haar neef Apollo te overtuigen van haar wens maagd te blijven. Volgens de Hymne aan Aphrodite zwoer zij een eed op het hoofd van Zeus om met niemand te trouwen en voor altijd kuis en onaangeraakt door de liefde te blijven; een dergelijke eed dwong Poseidon en Apollo elders naar vrouwen te zoeken, anders zouden zij een confrontatie met Zeus riskeren.

Volgens de Fasti schreef de Romeinse dichter Ovidius dat Priapus, zoon van Dionysus en Aphrodite, Hestia bijna verkrachtte toen zij en de andere goden in een diepe slaap waren gevallen na een feestmaal. Hestia (Vesta) werd pas wakker toen zij een ezel hoorde balken op het moment dat de god op het punt stond haar te bestijgen. De schreeuw van de godin joeg Priapus op de vlucht.

Hoewel er zeer weinig informatie over Hestia in mythen en literatuur bestaat, was Hestia desondanks een belangrijke godin in zowel de Griekse als Romeinse religies.

In de Homerische Hymnen aan Hestia woonde zij in het huis van Apollo (tempel) in Delphi. Zij werd in de hoogste eer gehouden, zowel onder de goden als onder de stervelingen. Zij werd overal vereerd omdat er haarden zijn in elk huis en elke tempel. Elke stad had een haard met een gewijd vuur dat voortdurend brandde in een voornaam openbaar gebouw. Vuur van deze haard werd meegenomen wanneer men een nieuwe kolonie stichtte.

Stervelingen goten bij banquetten wijn als offer aan de godin, zowel als eerste als als laatste: een om het banket te openen en een ander om het te sluiten (mogelijk verwijzend naar haar status als eerstgeborene en laatstgeborene, zoals eerder vermeld). Aan het begin van elke maaltijd thuis werd een klein offer in de haardvlam geworpen. Een lied werd ter ere van haar gezongen, waarbij de godin in het huis werd verwelkomd.

Nadat een pasgeboren kind een naam had gekregen, werd het naar de haard gedragen waar iemand om een zegen over het kind bad.

Voor de Romeinen was zij de allerbelangrijkste huisgodheid, de godin van de haard en het haardvuur. Haar tempel bevond zich op de Palatijn in Rome waar de Vestaalse Maagden het branden van het heilige vuur onderhielden. Zie Vesta bij de Romeinse Godheden voor meer informatie.