Tantalus

Tantalus (Τάνταλος) was de koning van Sipylus, in Lydië. Tantalus was de zoon van Zeus en Pluto, een dochter van Cronus. Tantalus was gehuwd met de Oceanide Dione en was de vader van Pelops en een dochter, Niobe.

De goden nodigden hem vaak uit om met hen te dineren, of hij ontving de goden. Hij was een van de weinige stervelingen die door de goden werden geëerd, maar hij wilde op dwaze en wrede wijze hun alwetendheid beproeven.

Tijdens het feestmaal dat hij voor de goden aanrichtte, doodde hij zijn zoon Pelops en serveerde hij het vlees van zijn zoon aan de goden. Allen behalve Demeter herkenden het mensenvlees en waren vervuld van afschuw door de gruweldaad.

Volgens de Boeotische dichter Pindarus was zijn misdaad niet slechts het bovenstaande, maar had Tantalus ook zijn voorrechten misbruikt door ambrosia en nectar, het voedsel en de drank der goden, met zijn metgezellen te delen.

Zeus zond zijn zoon onmiddellijk naar de Tartarus. Zijn straf was dat een grote rots boven zijn hoofd hing, terwijl hij zou lijden aan grote pijnen van eeuwig honger en dorst, maar deze nooit kon stillen. Tantalus werd gedwongen te staan in een vijver water dat wegliep wanneer hij zich bukte om te drinken, en zich opnieuw vulde tot zijn kin wanneer hij rechtop ging staan. Ook hing er een enkele tak met vijgen boven zijn hoofd, maar een wind uit het niets blies het fruit weg, altijd net buiten zijn bereik.

Pelops werd in het leven hersteld en leefde als koning in Pisa, maar zijn leven was nauwelijks onschuldig: hij had een moord gepleegd en vreesde voortdurend de vloek voor de moord die hij had begaan. Pelops wist echter te ontsnappen aan de vloek die de familie van zijn zonen en nakomelingen zou verscheuren. (Zie Pelops voor zijn verhaal.)

Zijn dochter Niobe bracht de ondergang van haar familie en haar eigen val teweeg toen zij door haar goede fortuin en dwaze trots werd meegesleept en de goden uitdaagde met haar opschepperij. (Zie de Toorn des Hemels voor Niobes dwaasheid.)