De dwaasheid van Niobe

Hier is een mythe die laat zien hoe de goden de kinderen zouden straffen voor de arrogantie en goddeloosheid van hun ouder. Apollodorus en Ovidius schreven beiden het verhaal van Niobe (Νιόβη) en haar kinderen. Ovidius verschafte echter veel meer details.

Niobe was de dochter van Tantalus, de koning die door de Olympiërs werd gestraft voor het doden van zijn eigen zoon en het proberen voor te zetten van het vlees van zijn zoon aan de goden. Toen Niobe trouwde met Amphion, de broer van Zethus en medeheerser van Thebe, werd verwacht dat Niobe een gelukkiger lot beschoren zou zijn. De Schikgodinnen hadden echter anders beslist.

Niobe baarde zeven zonen en zeven dochters aan Amphion, en haar kinderen stonden bekend als de Niobiden. Hun aantal varieerde van zes tot tien en de namen verschilden, afhankelijk van de auteurs. Daarom heb ik besloten u de namen van Niobes kinderen te besparen.

Elke moeder zou trots zijn op het baren van zoveel mooie kinderen. Niobe werd echter, door trots en arrogantie, minachtend en opschepperig, vooral tegenover de goden. Haar kinderen zouden de ultieme prijs betalen voor haar gepoch en goddeloosheid.

Leto en haar kinderen werden het doelwit van haar minachting. Niobe kwam naar de tempel van Leto en beweerde dat zij als moeder zes meer zonen en zes meer dochters had voortgebracht dan Leto, terwijl Leto slechts de moeder was van een tweeling. Niobe riep de Thebanen op om te stoppen met het aanbidden van en offeren aan Leto; in plaats daarvan moesten de Thebanen haar en haar eigen kinderen aanbidden. Haar zonen groeiden op tot knappe en sterke jonge mannen, terwijl haar dochters allen mooi waren.

Leto, die Niobes minachtende opschepperij hoorde, riep haar kinderen op om de belediging en oneer te wreken die de Thebaanse koningin hen had aangedaan. Apollo en Artemis bewapenden zich met hun zilveren bogen en kokers vol dodelijke pijlen, en vlogen naar Thebe om de roekeloze koningin te straffen.

Eén voor één doodde Apollo Niobes zonen met zijn pijlen. Toen het nieuws van hun dood de ouders bereikte, pleegde Amphion zelfmoord, omdat hij zijn verdriet ondragelijk vond.

Niobe was verscheurd door smart over hun dood, maar weigerde toch toe te geven aan de godin. Niobe pochte uitdagend dat zij de Titanes overtrof.

Terwijl Niobes dochters daar stonden te rouwen over hun gevallen broers, werden zij één voor één gedood, dit keer door de stille pijlen van Artemis. Toen alleen haar laatste dochter overbleef, probeerde Niobe haar te beschermen en smeekte de godin haar laatste kind te sparen. De jachtgodin was onverbiddelijk en doodde ook het meisje.

Beroofd van al haar kinderen was Niobe radeloos en ontroostbaar. Overweldigend verdriet verdrong haar trots en arrogantie. Niobe werd in steen veranderd, als een marmeren standbeeld, maar bleef huilen om haar kinderen. Een wervelwind droeg de steen over zee terug naar het land van haar geboorte. Niobe werd op een bergtop geplaatst.

Eén of twee van haar kinderen hebben het mogelijk overleefd. Mogelijk ontsnapte Chloris (Meliboea), de echtgenote van Neleus en moeder van Nestor, aan het lot van haar broers en zusters, aangezien zij in Pylus, Messenië woonde.