Wilde Jacht

De Wilde Jacht was een populaire folklore in Scandinavische en Germaanse mythen, evenals in latere folklore in Groot-Brittannië en Noord-Europese landen, die in de loop der eeuwen veranderde.

De groep jagers stond op verschillende wijzen bekend als het Woedende Heir of Razende Heir. De jacht vond gewoonlijk plaats in de winter, met een spookachtige stoet van ruiters die door de stormachtige hemel reden, vergezeld van hun spookachtige honden. Het huiveringwekkende geluid van de jachthoorn weerklonk door de bossen en weiden.

In de Noorse mythen was de oorspronkelijke leider van de jacht de god Odin, in de Germaanse mythe bekend als Wodan. Odin reed op zijn achtpotig paard, Sleipnir genaamd. Zijn gezelschap van jagers bestond uit de Walkuren en de gevallen strijders die bij hem in Walhalla verbleven.

De jacht begon op Winternachten (31 oktober) en eindigde pas op Meiavond (30 april) van het volgende jaar. Deze twee nachten waren bijzonder, want de lichten doofden in alle Negen Werelden en de geesten en kabouters mochten vrij over het aardoppervlak dwalen. Het hoogtepunt van de Wilde Rit viel echter op de nacht van het midwinterfeest, bekend als Jol (21 december), traditioneel de kortste dag van het jaar in Scandinavië en Duitsland.

In andere legenden werden verschillende namen gegeven aan de leider van de Jacht, afhankelijk van de regio in Europa en het tijdperk. Sommige aanvoerders waren legendarische en historische heersers, zoals Koning Arthur, Karel de Grote, Herla en Frederik Barbarossa.

Er bestaat zelfs een Welshe legende over de Wilde Jacht, waarvan de aanvoerder Gwyn ap Nudd heette, een bovennatuurlijke elfenheerser. Gwyn bezat een meute elfenhonden bekend als cw’n annwfn. De Welshe Arthur werd soms ook als leider genoemd, zoals het geval is in het verhaal van Culhwch en Olwen in de Mabinogion, waar zij het dodelijke everzwijn Twrch Trwyth bejaagden. Gwyn werd gewoonlijk geassocieerd met de Welshe Meidag (Calan Mai).

Volgens Engelse folklore was de Wilde Jager Herne, die verschijnt in Shakespeares toneelstuk The Merry Wives of Windsor. Herne was wellicht een historisch figuur, levend ten tijde van Richard II van Engeland, in de 14e eeuw. Herne redde het leven van de koning van de dodelijke geweien en doodde het witte hert, maar hijzelf lag op sterven. Een tovenaar redde zijn leven door het gewei van het hert op Hernes hoofd te plaatsen en een spreuk uit te spreken. Herne ontdekte dat hij zijn jacht- en sporvaardigheden zou verliezen als betaling voor zijn overleving. Herne hield meer van de jacht dan van wat ook in zijn leven. Hij was wanhopig, verviel in een depressie en stierf. Zijn lichaam werd ontdekt in zijn bos, nabij het kasteel van Windsor. Sindsdien is hij opnieuw verschenen met andere spookachtige metgezellen, doende waar hij het meest van hield — jagen.