Odin

Heerser van het universum en leider van de Aesir. Odin was de zoon van de reuzen Bor en Bestla. Samen met zijn broers, Ve (Lodur) en Vili (Hœnir), schiep hij het universum.

Toen hij en zijn broers de eerste man en vrouw schiepen, genaamd Askr en Embla, schonk elke god hun een geschenk. Odin gaf hen de gave van de adem. Als een van de scheppers van het universum en vader van vele goden werd Odin bekend als Alfodur (“Vader van Allen”). Zie Noorse Schepping.

Odin was de vader van vele Aesir-godheden. Zijn vrouw en gemalin was Frigg. Bij Frigg was Odin de vader van Baldr, Höd en Hermod. Odin was de vader van zijn oudste zoon, Thor, bij Jörd (Jord of Fjörgyn (Fjorgyn)), een reuzin (sommigen beweren dat Frigg de moeder van Thor was). Bij een andere reuzin genaamd Grid was Odin de vader van Vidar. Odin was ook de vader van Vali bij Rind, dochter van koning Billing.

Volgens de Noorse mythen was hij de opperste hemelgod, die Tyr verving, die oorspronkelijk de oppergod was van de oude Germaanse stammen. Hij nam ook de rol van Tyr over als god van de hemel en de oorlog. Hoewel Odin de opperste heerser was over goden en mensen, was hij in tegenstelling tot Tyr niet betrouwbaar, want in verschillende verhalen brak hij zijn eden.

Odin was populairder bij de adel en de krijgers dan bij de boeren en de werkende klasse.

Odin leek een god van de oorlog te zijn, in het bijzonder van de overwinning in de strijd (Sigtyr of “overwinningsgod”); hij was de god die het tij van de strijd kon keren.

Odin stond bekend als Val-father (“Vader der Gevallenen”), omdat hij de helft van de gevallen helden in de strijd ontving, bekend als de Einherjar. Deze helden zouden wachten op de komst van Ragnarök (Ragnarok) in Odins grote hal, genaamd Walhalla (“Hal der Gevallenen”).

Odin bezat een andere grote hal, Valaskialf genaamd, die een dak van puur zilver had. In deze hal stond zijn troon, Hlidskialf genaamd, vanwaar hij de hele wereld kon overzien.

Hij was de god van de gehangenen en werd Hanga genoemd. Odin zelf hing negen dagen aan de Yggdrasill (Wereldboom), doorboord door zijn eigen speer. Daar leerde hij de magie van de runen en enkele krachtige spreuken binnen de poëzie. Zie Offer: Ophanging en Runen.

Odin zwierf door de wereld, vergezeld door Vili (Hoenir) en Loki. Loki mocht vaak deelnemen aan het feestmaal in Asgard, omdat Odin en Loki bloedbroeders waren. In de Noorse mythen waren banden door bloededen soms sterker dan die tussen familieleden. Loki hielp Odin vaak, maar soms veroorzaakte zijn ondeugende aard meer problemen en verlegenheid voor hem en de andere goden.

Odin werd afgebeeld als een sombere en grimmige god met baard die een van zijn ogen offerde zodat hij kon drinken uit de bron van Mirmir (Bron der Wijsheid). Odin werd ook beschreven als de god die een breedgerande hoed en een ooglapje droeg om zijn ontbrekende oog te verbergen.

Odin droeg een speer genaamd Gungnir, gemaakt door de dwergen (zonen van Ivaldi), terwijl zijn ring, de Draupner (Ring der Kracht), werd gemaakt door de tweelingdwergen Brokk en Eiti. Zijn symbool was de valknut, een knoopvormig symbool. Hoewel Odin aan Sigmund een machtig zwaard genaamd Gram had gegeven, dat hij uit de eikenboom Branstock trok, was het Odin zelf die Gram verbrijzelde met Gungnir, toen de held streed tegen de zonen van Hunding. Naast Gungnir was Odin bewapend met een gouden helm en een fijn maliënkolder, die hij droeg bij Ragnarok.

Odin reed op een paard met acht poten genaamd Sleipnir, een nakomeling van Loki (merrie) en de reuzenhengst Svadilfari. Het was Odin die aan de held Sigurd verscheen en de held aanraadde het paard genaamd Grani te kiezen, dat door Sleipnir was verwekt.

Aangezien hij uitsluitend wijn dronk, gaf hij al zijn voedsel aan twee wolven, Freki en Geri. Twee raven, Huginn (“Gedachte”) en Muninn (“Geheugen”), vergezelden hem vaak en brachten berichten uit de wereld.

Odin was ook de vader van Sigi, die de grootvader was van Völsung (Volsung). (Zie Völsunga Saga). Hij was het die het zwaard Balmung (gemaakt door Wayland de Smid) in de machtige eikenboom Branstock plaatste. Alleen Völsungs jongste zoon Sigmund kon het zwaard uit Branstock trekken. Het zwaard zou de drager in staat stellen al zijn oorlogen te winnen. Het was Odin die het zwaard in tweeën brak, voordat Sigmund zijn laatste strijd verloor. Het zwaard werd hersteld door Sigmunds zoon, Sigurd. Sigurd herdoopte het herstelde zwaard tot Gram.

Odin had andere sterfelijke zonen, en door hen stichtte hij verschillende machtige dynastieën in noordelijk en westelijk Europa. Reeds genoemd is Sigi, die naar verluidt over Frankrijk heerste. Er was ook Veggdegg, die koning werd van wat nu Oost-Saksen wordt genoemd, en Beldegg (Baldr), die heerste in Westfalen. Vervolgens trok Odin naar het noorden, waar hij een gebied genaamd Reidgotaland aantrof, waarvan de naam later in Jutland werd veranderd. Daar begon zijn zoon Skiold een koninklijke familie bekend als de Skioldungs, en zij heersten in Denemarken. In Zweden stelde hij een andere zoon aan genaamd Yngvi, die het Zweedse huis van de Ynglingen stichtte. In Noorwegen had Odin nog een zoon genaamd Sæming, die de grondlegger was van een Noors koninkrijk. Zie de genealogie van de Huizen van de Noordelijke Koninkrijken.

Odin zou zeer wel de obscure figuur Od kunnen zijn, de echtgenoot van Freyja, aangezien de namen Odin en Od dezelfde betekenis hebben, “Razernij”. Freyja baarde twee dochters voor Od, maar hij verdacht op een dag. Freyja stortte gouden tranen vanwege zijn verdwijning. Freyja zwierf door de wereld op zoek naar haar echtgenoot.

In de mythe over Freyja en de Brísingamen was zij de bijvrouw van Odin.

Odin leidde een mystiek gezelschap van ruiters in de Wilde Jacht. Zij doolden ‘s nachts rond, van Winteravond (31 oktober) tot Meirev (30 april), in het bijzonder op de nacht van het heidense Joelfeest (21 december). Als iemand hen zag, betekende dit waarschijnlijk diens ondergang.

Bij Ragnarök (Ragnarok) zou Odin worden gedood en verslonden door de reuzenwolf Fenrir. Zijn zoon Vidar nam wraak door Fenrir te doden.

In de Germaanse mythen werd Odin tijdens de Romeinse tijd Wodan (Woden) genoemd. Odin erfde veel van Wodans eigenschappen evenals die van Tiwaz (Tyr). De klassieke Romeinse schrijvers identificeerden Odin (Wodan) met Mercurius, omdat de dag van Mercurius overeenkwam met de dag van Wodan (woensdag).