Elyseese Velden
Hesiodus noemde Elysium het Eiland der Gelukzaligen. Die stervelingen die het geluk hadden door de goden begunstigd te worden, verbleven in Elysium, of de Elyseese Velden, en waren werkelijk gezegend. De meerderheid van de schimmen der overledenen ging naar de Vlakte van Asphodel.
In de Aeneis gaf Vergilius Elysium verschillende andere namen, zoals het Land van Vreugde, het Gelukzalige Woud en het Huis der Gezegenden.
Hier mochten de schimmen hun herinneringen aan vorige levens behouden. De omgeving in Elysium was vredig en vreugdevol; de schimmen konden genieten van de genoegens die zij hadden ervaren toen ze nog leefden, zoals jacht, sport, muziek en feestmalen. De schimmen konden in eeuwige gelukzaligheid in Elysium verblijven. Rhadamanthys, zoon van Zeus en Europa, regeerde over de Elyseese Velden.
Sommigen zeiden dat Elysium niet in de Onderwereld lag, maar op aarde. De meesten die erover schreven, zeiden dat Elysium op het Witte Eiland lag, dat Leuke werd genoemd, nabij de monding van de Donau, in de Zwarte Zee. De Eilanden der Gelukzaligen waren zoiets als Walhalla voor de helden in de Noorse mythen. Of het was vergelijkbaar met de Andere Wereld of Sidhe van de Keltische mythen, waar de streek gevuld was met zonlicht. Het regende er nooit, maar toch bleef de begroeiing groen.
Onder degenen die daar leefden, was Achilles, die in het hiernamaals trouwde met Helena van Troje of de Colchische tovenares Medea. Andere helden die op het Witte Eiland leefden, waren Achilles’ neef Ajax en zijn twee geliefde vrienden: Patroclus en Antiochus, zoon van Nestor. De held Aeneas vond zijn vader Anchises in Elysium.
Volgens de Orphische Mysteriën was het belangrijkste doel van de gelovige om Elysium te bereiken, maar het kon ten minste drie levens van deugdzaam leven vergen. De Orphische cultus werd beïnvloed door het oosterse geloof in reïncarnatie. Alleen door een deugdzaam leven te leiden, wijn en het eten van vlees te vermijden, en door onthouding van seks, kon men toegang krijgen tot de Elyseese Velden.
